Μετά τις ευχές, τι μένει;

Όχι όσα ζητήσαμε για τη νέα χρονιά, αλλά όσα ακούστηκαν μέσα μας όταν έπεσε η σιωπή.

Υπάρχει μια στιγμή, μετά τις ευχές, όπου δεν ζητάμε πια κάτι — απλώς ακούμε τι έμεινε μέσα μας. Όταν οι γιορτές αποσύρονται, οι λέξεις καταλαγιάζουν και το ημερολόγιο επιστρέφει στη ροή του, εμφανίζεται ένα πιο ήσυχο ερώτημα: όχι "τι θέλω να συμβεί", αλλά "τι χρειάζομαι να αναγνωρίσω".

Οι ευχές συχνά παρεξηγούνται ως κάτι ελαφρύ ή ανενεργό. Στην πραγματικότητα, όμως, όταν απευθύνονται ειλικρινά στον εαυτό μας, λειτουργούν σαν καθρέφτης. Δεν υπόσχονται αλλαγή· αποκαλύπτουν εσωτερικές ελλείψεις, αντοχές, φόβους και επιθυμίες που περιμένουν χώρο για να υπάρξουν.

Ευχή και στόχος: δύο διαφορετικές εσωτερικές κινήσεις

Στην αρχή κάθε χρονιάς μιλάμε συχνά για στόχους. Τι θέλουμε να αλλάξουμε, τι θέλουμε να πετύχουμε, πού θέλουμε να φτάσουμε. Κι όμως, λίγο πιο πίσω από όλα αυτά, υπάρχει κάτι πιο ήσυχο — και συχνά πιο αληθινό. Η ευχή.

Ένας στόχος λέει: «Θέλω να αλλάξω δουλειά.»

Μια ευχή λέει: «Εύχομαι να νιώθω λιγότερη πίεση και περισσότερη αξία σε αυτό που κάνω.»

·         Ο στόχος μιλά για πράξη. Η ευχή μιλά για εμπειρία.

·         Και η διαφορά αυτή έχει σημασία.

Γιατί κάποιος μπορεί να αλλάξει δουλειά, σχέση ή συνθήκες ζωής και να κουβαλήσει μαζί του το ίδιο άγχος, τον ίδιο φόβο, την ίδια εσωτερική ένταση. Χωρίς την ευχή, η αλλαγή μένει συχνά στην επιφάνεια.

Όταν αυτό εμφανίζεται στη θεραπεία

Στη θεραπευτική δουλειά, οι άνθρωποι σπάνια έρχονται μιλώντας για ευχές. Έρχονται με στόχους. Να αγχώνονται λιγότερο. Να βάζουν όρια. Να φύγουν από μια δύσκολη σχέση. Να «νιώσουν καλύτερα».

·         Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό.

·      Η ουσιαστική μετατόπιση, όμως, συμβαίνει όταν αρχίζει να ακούγεται αυτό που βρίσκεται από κάτω. Όταν ο στόχος μεταφράζεται σε ευχή.

Όχι πια «να βάζω όρια», αλλά «να μη φοβάμαι ότι θα χάσω τον άλλον αν εκφραστώ».

Όχι πια «να αλλάξω ζωή», αλλά «να μη ζω συνεχώς με φόβο».

Όχι πια «να τα καταφέρω», αλλά «να μη χρειάζεται να αποδεικνύω την αξία μου».

Η ευχή δεν ζητά άμεση λύση. Δεν πιέζει. Δεν απαιτεί αποτέλεσμα.

Δημιουργεί χώρο για να φανεί τι πραγματικά χρειάζεται φροντίδα.

Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, οι στόχοι είτε αλλάζουν μορφή, είτε ησυχάζουν, είτε αποκτούν πιο ανθρώπινο ρυθμό.

Μια παύση πριν την πράξη

Ίσως, τελικά, να μη χρειάζεται να ξεκινήσουμε τη χρονιά ξέροντας ακριβώς τι θα κάνουμε.

Ίσως να αρκεί να σταθούμε λίγο με αυτό που αναδύεται, χωρίς βιασύνη να το διορθώσουμε ή να το μετατρέψουμε σε σχέδιο.

Οι ευχές δεν είναι υποκατάστατο της πράξης. Είναι, όμως, συχνά η πρώτη εσωτερική κίνηση που μας φέρνει πιο κοντά σε όσα έχουμε ανάγκη να δούμε, να αντέξουμε και — όταν έρθει η στιγμή — να αλλάξουμε.

Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από αυτή τη μετάβαση στη νέα χρονιά, δεν είναι απαραίτητα μια λίστα στόχων, αλλά η διάθεση να ακούμε πιο προσεκτικά τον εαυτό μας.

Γιατί η κατανόηση προηγείται της αλλαγής.

Και η κατανόηση ξεκινά από μέσα μας.