Όλοι έχουμε στόχους. Λίγοι έχουμε ευχές για τον εαυτό μας.

Οι ευχές για τον εαυτό μας είναι που σπανίζουν

Καθώς οι γιορτές τελειώνουν και η καθημερινότητα επιστρέφει, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε όχι μόνο πού πάμε, αλλά και πώς πάμε.

Στην αρχή κάθε νέας χρονιάς, σχεδόν αυθόρμητα, μιλάμε για στόχους.

Τι θα αλλάξουμε, τι θα πετύχουμε, τι θα κάνουμε καλύτερα. Οι στόχοι δίνουν κατεύθυνση, αίσθηση ελέγχου, μια υπόσχεση εξέλιξης. Και δεν είναι κακό αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι οι στόχοι. Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει μέσα μας όσο τους κυνηγάμε.

Αυτό που φαίνεται στην κλινική εμπειρία

Στην καθημερινή θεραπευτική δουλειά, ακούω συχνά ανθρώπους με ξεκάθαρους στόχους: να ηρεμήσουν, να βελτιώσουν τις σχέσεις τους, να προχωρήσουν επαγγελματικά, να «σταθούν καλύτερα».

Όταν όμως η κουβέντα μετατοπίζεται λίγο πιο βαθιά — όχι στο τι, αλλά στο πώς —εκεί εμφανίζεται ένα κενό.

Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν μάθει να εύχονται κάτι για τον εαυτό τους. Έχουν μάθει να απαιτούν, να πιέζουν, να αξιολογούν. Να λένε «πρέπει», «οφείλω», «δεν γίνεται αλλιώς».

Σπάνια ακούν τον εαυτό τους να λέει: εύχομαι να μου φερθώ με λιγότερη σκληρότητα, εύχομαι να μην εγκαταλείπω τον εαυτό μου όταν δυσκολεύομαι, εύχομαι να αντέχω χωρίς να καταρρέω.

Κι αυτό δεν είναι έλλειψη φιλοδοξίας. Είναι έλλειψη χώρου.

Όταν οι στόχοι γίνονται άλλη μια μορφή πίεσης

Για πολλούς θεραπευόμενους, οι στόχοι δεν λειτουργούν ως στήριγμα, αλλά ως ένα ακόμα μέτρο αποτυχίας.

Αν δεν επιτευχθούν, επιβεβαιώνουν κάτι παλιό και γνώριμο: «Δεν είμαι αρκετός», «πάλι δεν τα κατάφερα», «κάτι κάνω λάθος».

Εκεί φαίνεται καθαρά ότι δεν μας λείπουν οι στόχοι. Μας λείπουν οι ευχές για τον εαυτό μας.

Ευχές που δεν ζητούν αποτέλεσμα. Ευχές που δεν έχουν χρονοδιάγραμμα. Ευχές που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα.

Οι ευχές ως στάση ζωής

Μια ευχή δεν είναι υπόσχεση. Δεν είναι σχέδιο δράσης. Είναι μια εσωτερική στάση.

Είναι το πώς θέλω να υπάρχω: όταν αποτυγχάνω, όταν δεν προχωράω με τον ρυθμό που «πρέπει», όταν οι σχέσεις δυσκολεύουν, όταν κουράζομαι ψυχικά.

Στην κλινική πράξη, η αλλαγή συχνά δεν ξεκινά όταν κάποιος βάζει νέους στόχους, αλλά όταν αρχίζει να στέκεται αλλιώς απέναντι στον εαυτό του.

Με περισσότερη κατανόηση. Με λιγότερη βία. Με μεγαλύτερη ανοχή στο ανθρώπινο.

Ίσως αυτή είναι μια ουσιαστική ευχή για τη νέα χρονιά.

Όχι να γίνουμε καλύτεροι. Όχι να τα κάνουμε όλα σωστά. Αλλά να μη χαθούμε μέσα στην προσπάθεια. Να μπορούμε να λέμε: «Δεν ξέρω ακριβώς πού πάω, αλλά θέλω να είμαι παρών στον τρόπο που πηγαίνω».

Και ίσως αυτό, τελικά, είναι μια από τις πιο αληθινές ευχές που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.

Κλείνοντας

Οι στόχοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρχουμε κι εμείς — όχι μόνο ως εκτελεστές, αλλά ως άνθρωποι.

Η κατανόηση ξεκινά από μέσα μας.