Μήπως έχεις μάθει να αμφισβητείς τον εαυτό σου;
- tolidisdimitris
- 13 Ιουν
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να εμπιστευτούν την κρίση τους.
Όχι επειδή δεν είναι ικανοί.
Όχι επειδή δεν σκέφτονται λογικά.
Αλλά επειδή έχουν μάθει, πολλές φορές από νωρίς στη ζωή τους, να αμφισβητούν αυτά που νιώθουν.
Ίσως μεγάλωσαν ακούγοντας φράσεις όπως:
«Υπερβάλλεις.»
«Τα παίρνεις όλα προσωπικά.»
«Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα.»
«Πάλι φαντάζεσαι πράγματα.»
Με τον καιρό, η αμφιβολία αυτή μπορεί να γίνει μια εσωτερική φωνή που τους ακολουθεί παντού.
Έτσι, ακόμη και στην ενήλικη ζωή, όταν κάτι τους πληγώνει, αντί να αναρωτηθούν τι συνέβη, αναρωτιούνται αν έχουν δικαίωμα να πληγωθούν.
Όταν μια σχέση τους μπερδεύει, δεν εμπιστεύονται εύκολα το συναίσθημά τους αλλά προσπαθούν να βρουν τι κάνουν οι ίδιοι λάθος.
Όταν κάποιος τους φέρεται με τρόπο που τους δυσκολεύει, συχνά καταλήγουν να απολογούνται αντί να εκφράζουν αυτό που νιώθουν.
Πολλές φορές αυτή η δυσκολία εμφανίζεται και στις πιο κοντινές σχέσεις.
Ένας σύντροφος μπορεί να απομακρυνθεί συναισθηματικά, ένας φίλος να αλλάξει συμπεριφορά ή ένας γονιός να γίνει επικριτικός. Αντί όμως το άτομο να αναρωτηθεί τι συμβαίνει στη σχέση, στρέφει το βλέμμα αποκλειστικά προς τον εαυτό του.
«Μήπως ζητάω πολλά;»
«Μήπως είμαι υπερβολικός;»
«Μήπως έπρεπε να το χειριστώ διαφορετικά;»
Κάπως έτσι, η ανάγκη για κατανόηση μετατρέπεται σε αυτοαμφισβήτηση.
Στις συνεδρίες συναντώ συχνά ανθρώπους που, ενώ περιγράφουν καταστάσεις που τους έχουν πληγώσει ή τους έχουν μπερδέψει, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν την ίδια τους την εμπειρία.
Δεν αμφιβάλλουν μόνο για τις σκέψεις τους, αλλά και για τα συναισθήματά τους. Αναρωτιούνται αν έχουν δικαίωμα να νιώθουν θυμό, απογοήτευση, θλίψη ή ανάγκη για εγγύτητα.
Ακούω συχνά φράσεις όπως:
«Μήπως φταίω εγώ;»
«Μήπως το σκέφτομαι υπερβολικά;»
«Μήπως είμαι πολύ ευαίσθητος;»
Και πολλές φορές η δυσκολία δεν βρίσκεται στο να βρουν την απάντηση.
Βρίσκεται στο ότι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη στη δική τους εσωτερική εμπειρία.
Όσο περισσότερο αμφισβητούμε τον εαυτό μας, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αναγνωρίσουμε τα όριά μας, τις ανάγκες μας και τα συναισθήματά μας. Μπορεί να παραμένουμε σε καταστάσεις που μας πληγώνουν, όχι επειδή δεν βλέπουμε τι συμβαίνει, αλλά επειδή δεν εμπιστευόμαστε αρκετά αυτό που βλέπουμε.
Ίσως γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι νιώθουν ανακούφιση όταν αρχίζουν να μιλούν ανοιχτά για όσα βιώνουν. Όχι επειδή κάποιος τους δίνει έτοιμες απαντήσεις, αλλά επειδή για πρώτη φορά κάποιος ακούει την εμπειρία τους χωρίς να την ακυρώνει, να την κρίνει ή να την αμφισβητεί.
Η ψυχοθεραπεία δεν προσπαθεί να πείσει κάποιον ότι έχει πάντα δίκιο.
Προσπαθεί να τον βοηθήσει να ακούσει ξανά τον εαυτό του χωρίς φόβο, χωρίς ενοχή και χωρίς τη διαρκή ανάγκη επιβεβαίωσης από τους άλλους.
Γιατί η αυτογνωσία δεν ξεκινά όταν βρίσκουμε όλες τις απαντήσεις.
Ξεκινά όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πάρει στα σοβαρά αυτά που νιώθει.
Ίσως το πιο θεραπευτικό βήμα δεν είναι να αλλάξουμε αμέσως τη ζωή μας.
Ίσως είναι να σταματήσουμε να αμφισβητούμε διαρκώς τον εαυτό μας.
Η κατανόηση ξεκινά από μέσα μας.
Σχόλια