Τα Χριστούγεννα ως εσωτερικός τόπος
- tolidisdimitris
- Dec 24, 2025
- 3 min read
Τα Χριστούγεννα συχνά τα φανταζόμαστε ως μια χρονική στιγμή. Μια γιορτή, μια μέρα, ένα τραπέζι.
Στην πραγματικότητα, όμως, για πολλούς ανθρώπους είναι κάτι βαθύτερο: ένας εσωτερικός τόπος.
Ένας τόπος όπου συναντιούνται μνήμες, σχέσεις, απώλειες, προσδοκίες και ανάγκες για σύνδεση. Ένας τόπος που δεν είναι ίδιος για όλους — και δεν χρειάζεται να είναι.
Όταν το έξω συναντά το μέσα
Οι γιορτές φέρνουν κοντά τους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα φέρνουν κοντά και τα εσωτερικά μας κομμάτια.
Εκείνα που έχουν αγαπήσει, εκείνα που έχουν πληγωθεί, εκείνα που περίμεναν περισσότερα ή έμαθαν να αντέχουν λιγότερα.
Γι’ αυτό και τα Χριστούγεννα δεν βιώνονται μόνο ως χαρά.
Βιώνονται και ως νοσταλγία, σιωπή, κόπωση ή μια αίσθηση κενού που δεν εξηγείται εύκολα. Όχι επειδή κάτι δεν πάει καλά, αλλά επειδή αυτός ο εσωτερικός τόπος είναι γεμάτος ιστορία.
Οικογένεια: ένας τόπος που κουβαλάμε μέσα μας
Για πολλούς, τα Χριστούγεννα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την οικογένεια.
Όχι μόνο με τους ανθρώπους που συναντάμε, αλλά με τους ρόλους που ξαναπαίρνουμε: το παιδί που προσπαθεί, ο ενήλικας που κρατά ισορροπίες, εκείνος που σωπαίνει για να μη διαταράξει το κλίμα.
Ακόμη κι αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει, ο εσωτερικός τόπος της οικογένειας παραμένει ενεργός. Και στις γιορτές, αυτός ο τόπος φωτίζεται περισσότερο — με ό,τι καλό και δύσκολο περιέχει.
Στην κλινική εμπειρία, συχνά συναντάμε ανθρώπους που περιγράφουν τα Χριστούγεννα ως μια περίοδο όπου «δεν αντέχουν όπως συνήθως». Όχι επειδή συμβαίνει κάτι καινούργιο, αλλά επειδή παλιές εσωτερικές ισορροπίες χαλαρώνουν.
Σε συνεδρίες, άνθρωποι μιλούν για μια ανεξήγητη κόπωση, μια ευαισθησία που αυξάνεται ή μια ανάγκη να αποσυρθούν — ακόμα κι όταν όλα φαίνονται «καλά» απ’ έξω.
Αυτές οι εμπειρίες δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά ένδειξη ότι ο εσωτερικός τόπος των γιορτών έχει ενεργοποιηθεί, ζητώντας χώρο, νόημα και φροντίδα.
Η ανάγκη για σύνδεση — και τα όριά της
Τα Χριστούγεννα μιλούν πολύ για αγάπη, ενότητα και εγγύτητα.
Και όμως, δεν είναι πάντα εύκολο να τα νιώσουμε όλα αυτά.
Κάποιες φορές η σύνδεση δεν έρχεται. Κάποιες φορές υπάρχει απόσταση, απουσία ή μια σιωπή που βαραίνει. Το να το αναγνωρίσουμε αυτό δεν ακυρώνει το νόημα της γιορτής. Αντίθετα, το κάνει πιο αληθινό.
Γιατί η συναισθηματική ωριμότητα δεν βρίσκεται στο να νιώθουμε «όπως πρέπει», αλλά στο να αντέχουμε αυτό που είναι.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι για όλους τα ίδια
Δεν υπάρχουν «σωστά» Χριστούγεννα.
Υπάρχουν μόνο βιωμένα Χριστούγεννα.
Για κάποιους είναι ζεστά.
Για άλλους μοναχικά.
Για άλλους γεμάτα μνήμη.
Και για άλλους, απλώς ανεκτά.
Και όλα αυτά χωρούν.
Κλείνοντας… με νόημα
Ίσως τελικά τα Χριστούγεννα να μην είναι τόσο μια γιορτή που χρειάζεται να πετύχει, όσο ένας εσωτερικός τόπος που χρειάζεται να τον σεβαστούμε.
Να σταθούμε μέσα του με λιγότερη πίεση και περισσότερη κατανόηση.
Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να είναι εκεί όπως είναι — όχι όπως θα έπρεπε.
Γιατί, στο τέλος....
η κατανόηση ξεκινά από μέσα μας!!
Ενδεικτική βιβλιογραφία (θεματική σειρά γιορτών)
Ξένη βιβλιογραφία
Winnicott, D. W. (1965). The maturational processes and the facilitating environment. London: Hogarth Press.
Bowlby, J. (1988). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. New York: Basic Books.
Fonagy, P., Gergely, G., Jurist, E. L., & Target, M. (2002). Affect regulation, mentalization, and the development of the self. New York: Other Press.
Mitchell, S. A. (1988). Relational concepts in psychoanalysis. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Ελληνική βιβλιογραφία
Τσιάντης, Ι. (2005). Συναισθηματική ανάπτυξη και ψυχική υγεία του παιδιού. Αθήνα: Καστανιώτης.
Κουρκούτας, Η. (2012). Ψυχοδυναμική προσέγγιση της ανάπτυξης και της ψυχοπαθολογίας. Αθήνα: Πεδίο.
Μπεζεβέγκης, Η. (2010). Οικογένεια και ψυχική πραγματικότητα. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
Comments